Trichotillomanie begrijpen: symptomen, oorzaken en effectieve behandelingen

Door Josh Smith 19 mrt. 2025

Trichotillomanie, ook wel de stoornis waarbij men haar uittrekt genoemd, is een psychisch probleem dat veel leed kan veroorzaken en het dagelijks leven kan beïnvloeden. Mensen met deze aandoening voelen een sterke drang om hun haar uit te trekken, wat kan leiden tot duidelijk haarverlies en emotionele problemen. Inzicht in trichotillomanie is essentieel voor een effectieve aanpak en behandeling, omdat dit inhoudt dat symptomen worden herkend, onderliggende oorzaken worden onderzocht en geschikte strategieën voor het omgaan ermee worden vastgesteld.

Belangrijkste punten

Trichotillomanie wordt gekenmerkt door een onbedwingbare drang om haar uit te trekken, wat vaak leidt tot zichtbare kale plekken.
Symptomen kunnen onder meer spanning vóór het trekken en opluchting daarna zijn, waardoor een moeilijk te doorbreken cyclus ontstaat.
De precieze oorzaken van trichotillomanie zijn onduidelijk, maar genetische factoren, de omgeving en psychische factoren kunnen een rol spelen.
De diagnose houdt doorgaans in dat wordt voldaan aan specifieke criteria die door zorgprofessionals zijn vastgesteld, om andere aandoeningen uit te sluiten.
Effectieve behandelingen omvatten therapie, medicatie en lotgenotengroepen, die kunnen helpen de stoornis onder controle te houden.

Trichotillomanie herkennen: stoornis waarbij men haar uittrekt

Trichotillomanie definiëren

Dus, wat is trichotillomanie precies? Het is meer dan alleen een slechte gewoonte; het is een echte psychische aandoening waarbij iemand steeds opnieuw de drang voelt om het eigen haar uit te trekken. Dit kan vanaf de hoofdhuid, wenkbrauwen, wimpers of andere lichaamsdelen zijn. Het is belangrijk om te begrijpen dat dit niet alleen om ijdelheid of uiterlijk draait; het is een complexe kwestie die iemands leven aanzienlijk kan beïnvloeden. Mensen met trichotillomanie hebben vaak moeite om te stoppen, zelfs als ze dat echt willen. Het is een cyclus van drang, handeling en soms een kort gevoel van opluchting, gevolgd door gevoelens van schaamte of schuld. Het begrijpen van de definitie is de eerste stap bij het aanpakken van de stoornis waarbij men haar uittrekt.

Veelvoorkomende symptomen

Het herkennen van de symptomen is essentieel. Het gaat niet alleen om zien dat iemand minder haar heeft dan vroeger. Let op de volgende signalen:

Herhaaldelijk haar uittrekken, vaak zonder het te beseffen.
Een gevoel van spanning of angst vóór het trekken, gevolgd door opluchting daarna.
Duidelijk haarverlies, kale plekken of dunner wordend haar.
Spelen met uitgetrokken haar, bijvoorbeeld door het rond te draaien of over het gezicht te wrijven.
Proberen te stoppen, maar daar niet in slagen.

Soms bijten, kauwen of eten mensen het uitgetrokken haar zelfs op. Het is ook goed om te weten dat het trekken "gericht" kan zijn (bewust gedaan om spanning te verlichten) of "automatisch" (zonder erbij na te denken, bijvoorbeeld tijdens het tv-kijken). De symptomen van trichotillomanie kunnen variëren en zijn niet altijd gemakkelijk te herkennen.

Gedragspatronen

Trichotillomanie draait niet alleen om het lichamelijk uittrekken van haar; er zijn vaak specifieke gedragingen die ermee gepaard gaan. Mensen kunnen bepaalde rituelen hebben, zoals alleen haren met een bepaalde textuur of lengte uittrekken. Ze trekken misschien op specifieke plekken of tijdens bepaalde activiteiten, bijvoorbeeld wanneer ze gestrest of verveeld zijn. Deze patronen verschillen per persoon, maar het herkennen ervan kan helpen om de aandoening beter te begrijpen en ermee om te gaan. Het komt ook vaak voor dat mensen hun haren uittrekken voor anderen proberen te verbergen, waardoor het nog moeilijker kan zijn om dit op te merken.

Het is belangrijk om te onthouden dat trichotillomanie een complexe aandoening is en dat mensen die eraan lijden dit niet doen om aandacht te krijgen of omdat ze zwak van wil zijn. Het is een echte worsteling, en inzicht in de gedragspatronen kan helpen bij het bieden van steun en het vinden van effectieve behandelingen.

Oorzaken van trichotillomanie verkennen

Dus, wat veroorzaakt trichotillomanie nu eigenlijk? Helaas is er niet één eenvoudig antwoord. Het is eerder een combinatie van factoren die iemand vatbaarder kunnen maken om de aandoening te ontwikkelen. Laten we het stap voor stap bekijken.

Genetische factoren

Zit het in uw genen? Misschien. Er zijn zeker aanwijzingen dat genetica een rol speelt bij trichotillomanie. Als iemand in uw familie deze aandoening heeft, loopt u mogelijk een groter risico. Dat is natuurlijk geen garantie, maar het is wel iets om rekening mee te houden. Het is vergelijkbaar met hoe sommige families vatbaarder zijn voor bepaalde gezondheidsproblemen; trichotillomanie zou vergelijkbaar kunnen zijn. Er is meer onderzoek nodig om specifieke genen aan te wijzen, maar de familieband is moeilijk te negeren. Het is de moeite waard om uw familiegeschiedenis te vermelden wanneer u dit met een zorgverlener bespreekt.

Invloeden van de omgeving

Ook uw omgeving en ervaringen kunnen een rol spelen. Denk er eens over na: stress, trauma of zelfs gewoon een bijzonder saaie omgeving kan de drang om te trekken uitlokken of verergeren. Dingen als verveling, isolement en zelfs privacy kunnen de kans op haren uittrekken vergroten. Het is net als wanneer u vastzit in een wachtkamer zonder iets te doen en u plotseling begint te friemelen of ergens aan te pulken. Voor iemand die vatbaar is voor trichotillomanie kan dat friemelen overgaan in haren uittrekken. Het draait allemaal om de manier waarop uw hersenen omgaan met hun omgeving. Het is belangrijk om rekening te houden met de invloed van stressvolle situaties op de ontwikkeling van deze aandoening.

Psychologische triggers

Hier wordt het iets complexer. Psychologische factoren, zoals angst, depressie en zelfs een obsessief-compulsieve stoornis (OCS), worden vaak in verband gebracht met trichotillomanie. Het haren uittrekken wordt dan een manier om met onderliggende gevoelens om te gaan. Voor sommigen kan het een manier zijn om spanning of angst te verlichten. Voor anderen kan het zelfkalmerend gedrag zijn. Het is ook niet altijd bewust. Soms is het een automatische reactie op bepaalde emoties of situaties. Het aanpakken van deze psychologische triggers is vaak een belangrijk onderdeel van de behandeling.

Het is belangrijk om te onthouden dat trichotillomanie een complexe aandoening is en geen enkele oorzaak heeft. Meestal is het een combinatie van genetische, omgevings- en psychologische factoren die bijdraagt aan het ontstaan ervan. Inzicht in deze mogelijke oorzaken kan helpen bij het ontwikkelen van effectieve behandelstrategieën.

Risicofactoren voor trichotillomanie herkennen

Het is belangrijk om te begrijpen wie mogelijk vatbaarder is voor het ontwikkelen van trichotillomanie. Iedereen kan het krijgen, maar bepaalde factoren kunnen de waarschijnlijkheid vergroten. Het herkennen van deze mogelijke risicofactoren kan helpen bij vroegtijdige herkenning en interventie.

Familiegeschiedenis

Genetica kan een belangrijke rol spelen bij het ontstaan van trichotillomanie. Als u een naaste verwant hebt, zoals een ouder of broer of zus, die de aandoening heeft, is de kans groter dat u deze zelf ontwikkelt. Het is geen garantie, maar het wijst wel op een mogelijke genetische component. Het is vergelijkbaar met hoe sommige families vatbaarder zijn voor bepaalde lichamelijke kenmerken; psychische aandoeningen kunnen soms vergelijkbare patronen volgen.

Bijkomende aandoeningen

Trichotillomanie staat vaak niet op zichzelf. Het komt regelmatig samen met andere psychische aandoeningen voor. Daaronder kunnen vallen:

Angststoornissen: Mensen met een hoog angstniveau kunnen haren uittrekken gebruiken als copingmechanisme.
Depressie: De emotionele stress die met depressie gepaard gaat, kan gedrag waarbij iemand haren uittrekt uitlokken.
Obsessief-compulsieve stoornis (OCS): Het repetitieve karakter van haren uittrekken kan verband houden met obsessief-compulsieve neigingen.
Lichaamsgerichte repetitieve gedragingen (BFRB's): Trichotillomanie is zelf een BFRB en kan samengaan met andere gedragingen, zoals huidkrabben.

Het is belangrijk om te onthouden dat het hebben van een van deze aandoeningen niet automatisch betekent dat iemand trichotillomanie zal ontwikkelen. De aanwezigheid van deze aandoeningen kan de kwetsbaarheid echter wel vergroten.

Beginleeftijd

Trichotillomanie kan mensen van alle leeftijden treffen, maar ontstaat doorgaans in bepaalde levensfasen. De meest voorkomende leeftijd waarop de aandoening begint, is vlak voor of tijdens de vroege tienerjaren, vaak tussen 10 en 13 jaar. Hoewel baby's aan hun haar kunnen trekken, is dit meestal mild en tijdelijk. Het is ook goed om te weten dat de aandoening in de adolescentie kan beginnen en tot in de volwassenheid kan voortduren, waardoor ze chronisch kan worden als er niets aan wordt gedaan. Het is niet altijd een levenslang probleem en er zijn effectieve behandelingen beschikbaar.

De diagnose trichotillomanie stellen: een stoornis waarbij men aan het haar trekt

Klinische criteria

Denk je dat je misschien trichotillomanie hebt? De eerste stap is het begrijpen van de klinische criteria. Het gaat niet alleen om af en toe aan je haar trekken; het gaat om de invloed ervan op je leven. Bij een diagnose is doorgaans sprake van herhaaldelijk aan het haar trekken, wat leidt tot zichtbaar haarverlies, in combinatie met herhaalde mislukte pogingen om ermee te stoppen. De DSM-5-TR beschrijft specifieke criteria die zorgprofessionals gebruiken. Deze omvatten:

Herhaaldelijk het eigen haar uittrekken, wat leidt tot haarverlies.
Herhaalde pogingen om het aan de haren trekken te verminderen of ermee te stoppen.
Het aan de haren trekken veroorzaakt aanzienlijke stress of problemen op sociaal gebied, op het werk of op andere belangrijke levensgebieden.
Het aan de haren trekken of het haarverlies wordt niet veroorzaakt door een andere medische aandoening.
Het aan de haren trekken kan niet beter worden verklaard door een andere psychische stoornis.

De rol van zorgverleners

Goed, je hebt de criteria gelezen — en nu? Praten met een zorgverlener is essentieel. Die kan je symptomen goed beoordelen en andere mogelijke oorzaken van haaruitval, zoals huidaandoeningen, uitsluiten. Mogelijk vragen ze naar je voorgeschiedenis, je gewoonte om aan je haar te trekken en de invloed daarvan op je dagelijks leven. Wees niet bang om eerlijk te zijn; ze zijn er om je te helpen, niet om je te veroordelen. Soms verwijzen ze je zelfs door naar een dermatoloog of een specialist in de geestelijke gezondheidszorg voor een grondiger onderzoek. Onthoud: hulp zoeken getuigt van kracht. Ze kunnen je ook helpen bij het verkennen van behandelopties.

Het belang van een nauwkeurige diagnose

De juiste diagnose krijgen is ontzettend belangrijk. Waarom? Omdat trichotillomanie soms kan worden verward met andere aandoeningen, zoals een obsessieve-compulsieve stoornis (OCS) of een morfodysfore stoornis. Een nauwkeurige diagnose zorgt ervoor dat je de juiste behandeling krijgt. Bovendien kan het op zichzelf al een enorme opluchting zijn om te begrijpen waar je mee te maken hebt. Het is alsof je eindelijk een naam geeft aan iets waar je al lange tijd mee worstelt. Het helpt ook om de gedragspatronen die bij de stoornis horen beter te begrijpen.

Een juiste diagnose is meer dan alleen een label; het is de eerste stap naar effectieve behandeling en een betere kwaliteit van leven. De diagnose bevestigt uw ervaring en maakt de weg vrij voor passende ondersteuning en behandelstrategieën.

Effectieve behandelingen voor trichotillomanie

Goed, u heeft dus te maken met trichotillomanie. Dat is een moeilijke situatie, maar het goede nieuws is dat er zeker manieren zijn om ermee om te gaan. Het is geen kwestie van één oplossing die voor iedereen werkt, dus het kan wat tijd en moeite kosten om te ontdekken wat voor u het beste werkt. Laten we enkele veelvoorkomende en effectieve behandelingen bekijken.

Cognitieve gedragstherapie

CGT is vaak de eerste behandelingskeuze bij de behandeling van trichotillomanie. Het draait allemaal om inzicht in de gedachten en gedragingen die leiden tot het uittrekken van haar en vervolgens om het aanleren van nieuwe, gezondere manieren om ermee om te gaan. Een populaire techniek is Habit Reversal Training (HRT), oftewel training in gewoonteomkering. HRT omvat:

Bewustwordingstraining: Herken wanneer en waar u waarschijnlijk het haar uittrekt.
Training in concurrerende reacties: Zoek een vervangend gedrag, zoals in een stressbal knijpen of breien, in plaats van haar uit te trekken.
Sociale steun: Vraag vrienden of familie om u te helpen op koers te blijven.

Een andere aanpak is de acceptatie- en commitmenttherapie (ACT), die zich richt op het zonder oordeel accepteren van moeilijke gedachten en gevoelens en op het ondernemen van acties die aansluiten bij uw waarden. Het gaat erom uw relatie met de drang om haar uit te trekken te veranderen, in plaats van te proberen die drang volledig weg te nemen. Online vindt u meer informatie over gedragstherapie.

Medicatie

Medicatie is niet altijd de eerste keuze, maar kan wel helpen, vooral in combinatie met therapie. Er bestaat geen specifiek medicijn dat uitsluitend voor trichotillomanie is ontwikkeld, maar bepaalde antidepressiva, met name selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI's), worden soms voorgeschreven. Deze kunnen helpen bij het beheersen van onderliggende angst of depressie die mogelijk bijdraagt aan het uittrekken van haar. Andere medicijnen, zoals N-acetylcysteïne (NAC), hebben bij sommige mensen veelbelovende resultaten laten zien bij het verminderen van de drang om haar uit te trekken. U kunt het beste met een arts of psychiater bespreken of medicatie geschikt voor u is. Die kan uw specifieke situatie beoordelen en de beste aanpak aanbevelen. Onthoud dat medicatie bij iedereen anders werkt; wat voor de één werkt, werkt misschien niet voor de ander. Het gaat erom de juiste behandeling te vinden. Het is belangrijk om te weten dat antidepressiva bijwerkingen kunnen hebben. Bespreek deze daarom met uw arts.

Steungroepen

Onderschat niet hoe waardevol het kan zijn om contact te leggen met anderen die begrijpen wat je doormaakt. Steungroepen, zowel persoonlijk als online, kunnen een gevoel van verbondenheid bieden en gevoelens van isolement verminderen. Ervaringen, tips en aanmoediging delen met anderen die trichotillomanie hebben, kan enorm bevestigend en motiverend zijn. Het is een plek waar je jezelf kunt zijn zonder oordeel en kunt leren van de successen en uitdagingen van anderen. Bovendien kan alleen al de wetenschap dat je niet alleen bent een groot verschil maken. Er zijn veel organisaties die je kunnen helpen een steungroep te vinden, zoals The TLC Foundation for Body-Focused Repetitive Behaviors. Zij bieden informatie en een overzicht van steungroepen, zowel online als op locatie.

Het kan tijd kosten om de juiste behandeling of combinatie van behandelingen te vinden, dus wees geduldig met jezelf. Wees niet bang om je aanpak uit te proberen en waar nodig aan te passen. En onthoud: professionele hulp zoeken is een teken van kracht, niet van zwakte. Er zijn mensen die om je geven en je willen helpen op je weg naar het omgaan met trichotillomanie.

Complicaties die verband houden met trichotillomanie

Trichotillomanie lijkt misschien slechts een “gewoonte”, maar kan tot ernstige problemen leiden. Het gaat om meer dan alleen haren uittrekken; het gaat om de verstrekkende gevolgen voor je leven. Laten we enkele veelvoorkomende complicaties bekijken.

Emotionele problemen

De emotionele tol van trichotillomanie is aanzienlijk. Je kunt veel schaamte, gêne en frustratie voelen door het uittrekken van haren en het daaruit voortvloeiende haarverlies. Het is gemakkelijk om het gevoel te krijgen dat je geen controle hebt, wat kan leiden tot een laag zelfbeeld, angst en zelfs depressie. Soms grijpen mensen naar alcohol of drugs om ermee om te gaan, wat de situatie alleen maar erger maakt. Het is een moeilijke vicieuze cirkel om te doorbreken.

Sociale gevolgen

Haaruitval kan je sociale leven flink verstoren. Misschien ga je sociale situaties, school of zelfs kansen op werk vermijden omdat je onzeker bent over je uiterlijk. Mensen proberen van alles om het te verbergen – pruiken, hun haar zo stylen dat kale plekken bedekt zijn, nepwimpers. Sommigen vermijden zelfs intimiteit om de aandoening verborgen te houden. Het kan eenzaam zijn en je relaties sterk beïnvloeden. Als je sociaal geïsoleerd raakt, overweeg dan om je aan te sluiten bij lotgenotengroepen om contact te leggen met anderen.

Lichamelijke gezondheidsrisico's

Voortdurend haren uittrekken kan ernstige schade veroorzaken aan je huid en haarzakjes. Dit kan leiden tot littekens, infecties en andere huidproblemen op de plekken waar je haren uittrekt. Na verloop van tijd kan dit de haargroei blijvend beïnvloeden. Bovendien eten sommige mensen met trichotillomanie hun haren ook op (trichofagie). Hierdoor kunnen haarballen in het spijsverteringskanaal ontstaan, wat kan leiden tot gewichtsverlies, braken, darmblokkades en in zeldzame gevallen zelfs de dood. Het is niet alleen iets psychisch; het kan echte lichamelijke gevolgen hebben. Als je lichamelijke gezondheidsrisico's ervaart, zoek dan professionele hulp.

Leven met trichotillomanie kan voelen als een voortdurende strijd. De emotionele en lichamelijke complicaties kunnen overweldigend zijn, maar het is belangrijk om te onthouden dat je er niet alleen voor staat. Hulp zoeken en effectieve copingstrategieën vinden kan echt een verschil maken bij het beheersen van de aandoening en het verbeteren van je levenskwaliteit. Vergeet niet copingstrategieën toe te passen om de aandoening te beheersen.

Trichotillomanie in het dagelijks leven beheersen

Leven met trichotillomanie brengt dagelijks uitdagingen met zich mee, maar met de juiste strategieën is het mogelijk om de aandoening te beheersen en je levenskwaliteit te verbeteren. Het gaat erom te ontdekken wat voor jou werkt en een routine op te bouwen die je welzijn ondersteunt. Wees niet bang om verschillende technieken uit te proberen en steun te zoeken wanneer je die nodig hebt.

Copingstrategieën

Het ontwikkelen van effectieve copingstrategieën is essentieel om trichotillomanie te beheersen. Deze strategieën kunnen je helpen de drang om haren uit te trekken te verminderen en de invloed van de aandoening op je dagelijks leven te beperken. Het gaat erom gezonde manieren te vinden om je aandacht te verleggen en met triggers om te gaan.

Identificeer je triggers: Houd een dagboek bij om te noteren wanneer en waar je aan je haar trekt. Noteer je emoties en de situaties rondom dit gedrag. Als je deze patronen herkent, kun je triggers beter voorzien en vermijden.
Pas tegengestelde reacties toe: Probeer ander gedrag wanneer je de drang voelt om haren uit te trekken. Knijp bijvoorbeeld in een stressbal, ga breien of bal gewoon je vuisten. Het doel is je handen en geest bezig te houden.
Pas ontspanningstechnieken toe: Stress kan trichotillomanie verergeren. Neem ontspanningstechnieken zoals diep ademhalen, meditatie of yoga op in je dagelijkse routine. Deze oefeningen kunnen je geest kalmeren en angst verminderen.

Omgaan met trichotillomanie is een proces, geen eindbestemming. Er zullen goede en slechte dagen zijn. Het belangrijkste is om geduldig met jezelf te zijn, je successen te vieren en van tegenslagen te leren. Onthoud dat je er niet alleen voor staat en dat er hulp beschikbaar is.

Veranderingen in levensstijl

Bepaalde aanpassingen in je levensstijl kunnen ook een belangrijke rol spelen bij het omgaan met trichotillomanie. Deze veranderingen zijn gericht op het creëren van een ondersteunende omgeving en het bevorderen van je algehele welzijn. Het gaat erom bewuste keuzes te maken die stress verminderen en triggers tot een minimum beperken.

Creëer een kalmerende omgeving: Richt in je huis een ruimte in die vrij is van triggers en ontspanning bevordert. Dit kan een knus leeshoekje of een meditatiehoek zijn. Zorg ervoor dat de ruimte opgeruimd is en gevuld met dingen waar je blij van wordt.
Blijf actief: Regelmatig bewegen kan helpen stress te verminderen en je humeur te verbeteren. Zoek een activiteit die je leuk vindt, zoals wandelen, hardlopen, zwemmen of dansen, en maak die deel van je dagelijkse routine. Lichaamsbeweging kan een geweldige manier zijn om stress te beheersen.
Zorg voor voldoende slaap: Slaaptekort kan de symptomen van trichotillomanie verergeren. Streef elke nacht naar 7–8 uur goede slaap. Houd een regelmatig slaapschema aan en creëer een ontspannende bedtijdroutine.

Professionele hulp zoeken

Hoewel strategieën voor zelfmanagement nuttig kunnen zijn, is professionele hulp vaak noodzakelijk voor langdurig succes. Een therapeut of psychiater kan gespecialiseerde behandeling en ondersteuning bieden om de onderliggende oorzaken van trichotillomanie aan te pakken. Aarzel niet om hulp te zoeken als het je niet lukt de aandoening zelf onder controle te krijgen.

| Type professional | Rol

Therapie: Cognitieve gedragstherapie (CGT), vooral Habit Reversal Training (HRT), is vaak de eerste behandelmethode. HRT helpt je je bewust te worden van je trekgewoonten en alternatieve reacties te ontwikkelen. Acceptance and Commitment Therapy (ACT) kan ook helpen bij het omgaan met de gedachten en gevoelens die bijdragen aan het uittrekken.
Medicatie: Hoewel er geen specifiek medicijn voor trichotillomanie bestaat, kunnen bepaalde antidepressiva, zoals selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI's), helpen de symptomen te verminderen, vooral als je ook last hebt van aandoeningen zoals angst of depressie. Bespreek met je arts of medicatie geschikt voor je is. Online vind je meer informatie over farmacotherapie voor trichotillomanie.
Steungroepen: Contact leggen met anderen die begrijpen wat je doormaakt, kan enorm helpen. Steungroepen bieden een veilige plek om je ervaringen te delen, van anderen te leren en een gevoel van verbondenheid op te bouwen. De TLC Foundation for Body-Focused Repetitive Behaviors is een uitstekende bron voor het vinden van steungroepen en andere hulpmiddelen.

Leven met trichotillomanie kan zwaar zijn, maar er zijn manieren om het gemakkelijker te maken. Begin met het vinden van gezonde afleidingen, zoals hobby's of sport, om je handen bezig te houden. Je kunt ook met iemand die je vertrouwt praten over wat je voelt. Onthoud dat je hier niet alleen voor staat. Ga voor meer tips en ondersteuning naar onze website en zet vandaag de eerste stap naar het omgaan met trichotillomanie!

Tot slot: trichotillomanie

Kortom, trichotillomanie is meer dan alleen een gewoonte; het is een echte worsteling waar veel mensen mee te maken hebben. Inzicht in de symptomen en oorzaken kan ervoor zorgen dat mensen die hiermee te maken hebben zich minder alleen voelen. Als jij of iemand die je kent met deze aandoening te maken heeft, weet dan dat er effectieve behandelingen beschikbaar zijn. Hulp zoeken is een belangrijke stap vooruit. Of het nu gaat om therapie, lotgenotengroepen of medicatie, er zijn manieren om met deze aandoening om te gaan. Onthoud dat je dit niet alleen hoeft te doorstaan en dat het met de juiste ondersteuning mogelijk is om verlichting te vinden en de controle terug te krijgen.

Veelgestelde vragen

Wat is trichotillomanie?

Trichotillomanie, ook wel haaruittrekstoornis genoemd, is een psychische aandoening waarbij iemand een sterke drang voelt om haren uit te trekken op plekken zoals de hoofdhuid, wenkbrauwen of wimpers.

Wat zijn de veelvoorkomende symptomen van trichotillomanie?

Veelvoorkomende symptomen zijn onder andere herhaaldelijk haren uittrekken, spanning voelen voordat je dat doet, opluchting ervaren daarna en merkbaar haarverlies.